بنده همان به که ز تقصیر خویش + عــــــذر بـــه درگـــــــاه خدای آورد*

ور نـــه سزاوار خـــــــــــــداوندیش + کس نتواند کـــــــــه به جــای آورد*

--------------------------------------------------------------------------------

مهربانی را قسمت کنیم+++ من یقین دارم به ما هم میرسد

آدمی گر ایستد بر بام عشق +++ دستهایش تا خدا هم میرسد
---------------------------
آدمی ساخته افکار خویش است ، همان خواهد شد که به آن می اندیشد .

-------------------------------------------------